روستای متسنگ  در شهرستان نیکشهر، بخش مرکزی، دهستان مهبان واقع شده است.

که از جنوب به روستای اورنگ شمال به محنت وچانف،شرق به کاجو  و غرب به منطقه گرگان همجوار است

در گذشته و تقسیمات کشوری روستای متسنگ جژء توابع منطقه آهوران و نکهچ به شمار می رفته که فاصله آن تا مرکز آهوران(چانف)دوازده کیلومتر می باشد.که بعداز چانف بزرگترین و پر جعمیت ترین روستا به شمار می رود.

و اما در تقسیمات جدید کشوری در بخش مرکزی شهرستان نیکشهر  ودر فاصله ای شصت کیلومتری آن قرار دارد.

روستای متسنگ دارای سه رودخانه متسنگ،کارواندار و تحتان سر می باشد که رودخانه متسنگ اصلی ترین رودخانه که از وسط روستا میگذرد می باشد.متسنگ در بالادستی رودخانه ها واقع شده است که رودخانه متسنگ کمی بالاتر از آبادی متسنگ به فاصله حدودا دو کیلومتر سرچشمه میگیرد و با عبور از متسنگ روستای اورنگ ،کوردپ تا دیتایگ به رودخانه ی بزرگ کاجو میریزد،به دلیل بالا دستی بودن ،رودخانه از عرض کمی برخورداراست و کم آب نیز می باشد.

روستای متسنگ دو سد بزرگ دارد یکی در شمال که در ارتفاعات کوه های بزرگ متسنگ ساخته شده ک اغلب  خشک و کم آب هست و دیگری درجنوب که سدی خاکی هست و در هنگام بارندگی های فصلی پر میشود.  عملا هیچ گونه بهره برداری از سدهای موجود روستا صورت نمیگیرد و بیشتر آب مصرفی روستا از چاه ها تامین می گردد.

روستای مستگ در ارتفاع ۱۲۰۰متری از سطح دریا قرار دارد که با داشتن کوه های بلند و مرتفع،تپه ها و منطقه سنگلاخی یکی از مناطق مرتفع و کوهسانی در بلوچستان می باشد که آب هوایی آن در زمستان سرد و خشک و در تابستان بسیار خنک و معتدل می باشد.دارا بودن آب و هوایی سرد و خنک زمینه کاشت درختان سردسیری چون مرکبات و انار را در این روستا فراهم کرده که لیمو شیرین و انار اصلی ترین محصول کشاورزی این روستا می باشند به طوریکه در گذشته از کاشت و برداشت انار و مبادله کالا به کالای آن مایحتاج سکنه این روستا تامین می شده و بیشترین انار در قصرقند، بمپور و کوچگ با برنج مبادله می شده .در متسنگ به دلیل کمبود آب برنج که آب مصرفی آن زیاد هست آغلب کشت نمی شده و به دلیل سرد بودن آن درختانی چون انبه هم کاشت و برداشت چندانی ندارد.درمتسنگ چون سایر نقاط بلوچستان درخت خرما به فراوانی یافت می شود ولی به دلیل سرد بودن، فصل خرما از همه جای بلوچستان دیرتر شروع می شود. نگه داری خرما در این منطقه خصوصا در چانف و گرگان به دلیل سردی بسیار به بهترین شکل صورت میگیرد و بهترین خرمای نگه داری شده در بلوچستان در این منطقه وجود دارد. کاشت محصولات زراعی و فصلی چون باقالا در این روستا بسیار مساعد می باشد بطوری که بهترین و شیرین ترین باقالا در این روستا کشت می شود محصولات دیگری چون گیشنیز،بامیه،پیاز،بادمجان،گوجه فرنگی،و کدو نیز کشت می شود.

در گذشته وجود هنر و صنعت در این روستا چرخ اقتصادی و معیشت مردم را نیز می چرخانده که این صنعت بافندگی (جولاهی)می باشد.بافندگی در کارگاه های موجود در روستا با لوازم و وسایل مخصوص خودش صورت میگرفته که پشم را از جاهایی دیگه از جمله بمپور تهیه کرده و ابتدا به نخ تبدیل کرده و بعد شال و لباس بافته می شده. بطوری که شال این روستا در گذشته معروف و شهره خاص و عام بوده است. شال نیز با محصولات کشاورزی مبادله می شده  بطوریکه پوشاک مردم دور و اطراف در منطه نکهچ تولید می شده و قطب تولید شال به شمار می رفته. اما با شرایط موجود و پیشرفت ها و وضع اقتصادی کشور از زمان انقلاب اسلامی این صنعت به انزوا رفته و درِ کارگاه ها تخته شده است.

پوشش گیاهی در متسنگ با تناسب آب و هوا و ارتفاعات و منطقه سنگلاخی رویش درختانی چون کنار،پیر،کثیر،بید،گز به صورت پراکنده صورت گرفته و رویش گیاهان و درختچه ها، بوته زار های خار دار نیز در کوهستان بسیار زیاد می باشد.

متسنگ پنج محله به نامهای جهلاد،بالاد،پرچکان،پیتاپ دن،و کندپشت دارد که وسط آن در نزدیکی رودخانه که یک چشمه آب بزرگ نیز داشته بافت قدیمی روستا و محل سکونت گذشتگان بوده است (متاسفانه با حفر بی رویه چاه در ده سال اخیر آب این چشمه که زندگی مردم متسنگ در گذشته بسیار وابسته و حیاتی به آن بوده خشک گردیده است)

متسنگ راه آسفالته از مرکز شهر نیکشهر تا خود روستا را دارد ولی راه دیگر آن که به طرف شمال می رود و به چانف و ایرانشهر وصل می شود، از متسنگ تا روستای محنت حدود ۸کیلومتر خاکی است.راه ارتباطی متسنگ به طرف شرق که به شهرستان قصرقند از منطقه کاجو و روستای گو عبور میکند از متسنگ تا خود شهرستان قصرقند تماما خاکی است .این جاده ناهموار که اغلب از شیب های تند و گردنه های بلندی برخوردار هست بیشتر از بستر رودخانه بزرگ کاجو می گذرد که در هنگام طغیان رودخانه کاجو که بزرگترین رود بلوچستان می باشد این مسیر گاهی تا مدت های طولانی مسدود می باشد و مردم محروم این منطقه ار هیچ راه ارتباطی دیگری برخوردار نیستند.

نویسنده:محمد ویدادی